Sprawy w kwestii podważania WIBOR będą rozstrzygane indywidualnie

12 lutego 2026 r. TSUE wydal pierwsze rozstrzygniecie w kwestii WIBOR (C-471/24). Wyrok te ma szczególne znaczenie w sporach dotyczących kredytów hipotecznych opartych o zmienne oprocentowanie.

„Obowiązek informacyjny ciążący na banku nie zobowiązuje go do przekazywania konsumentowi szczegółowych informacji na temat metodologii regulowania wskaźnika referencyjnego służącego do obliczania zmiennej stopy procentowej" – orzekł TSUE.

Choć TSUE nie zakwestionował legalności wskaźnika referencyjnego WIBOR, to odniósł się do obowiązków informacyjnych banków wobec osób ubiegających się o kredyt.

Trybunał jednoznacznie potwierdził, że sam fakt objęcia wskaźnika referencyjnego regulacja BMR (rozporządzenie 2016/2011) – i to dopiero od 1 stycznia 2018 r. – nie wyłącza sądowej kontroli pozostałych elementów zmiennego oprocentowania.

Co oznacza, że bank nie może zasłaniać się BMR, aby uchylić się od badania abuzywności warunków umownych.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że to nie sama metoda ustalania WIBOR winna być ewentualną osią sporu przed sądem, a o ważności umowy kredytowej ma decydować realizacja obowiązków informacyjnych wobec konsumenta.

Kluczowa będzie ocena, czy kredytobiorca otrzymał jasną i pełną informację dotyczącą zmiennej stopy oprocentowania opartej o WIBOR.

Punkt 92 wyroku przywołuje m.in. art. 14 dyrektywy 2014/17, który nakłada na kredytodawcę obowiązek dostarczania zindywidualizowanych informacji udzielanych przed zawarciem umowy, niezbędnych do tego, aby osoba ubiegająca się o kredyt mogła porównać kredyty dostępne na rynku, ocenić ich skutki i podjąć świadomą decyzję. Informacje te należy przekazywać za pośrednictwem ESIS, czyli europejskiego znormalizowanego arkusza informacyjnego.